Verhalen over levend verlies

Levend verlies

Met het besef dat je kind ‘anders’ is verlies je een verwachting. Hoe je daar op reageert is voor iedereen anders. Je kunt je lamgeslagen voelen, geschokt of verdrietig. Of juist boos. Alles door elkaar. Er zijn geen goede of slechte gevoelens. We noemen dit gevoel ‘levend verlies.’ Anders dan bij rouw bij een overlijden gaat levend verlies over chronisch rouw: verdriet om een verlies dat nooit eindigt. Aan jou de taak om het te integreren in je leven.

Wat betekent dit voor ons leven? Hoe stellen wij als ouders van Anna onze dromen en verwachtingen bij?
Ga je mee op reis? Met o.a. de best gelezen blogs:
Rouw en Hoe kijk jij naar de Wereld.

Wil je weten wat ik voor jou kan betekenen als Rouw- en verliesbegeleider? Lees dan hier even verder

Stephanie van Witzenburg

Brus van mijn zus

‘Ook vré-se-lijk zwaar voor je zoontje.’ Een buurvrouw van verderop kijkt met een ernstig gezicht naar Mees. Het broertje van Anna. ‘Ik ken gezinnen als jullie. Heb daar járen mee gewerkt. Het is voor hem – wijzend naar Mees- heel moeilijk’. Ik slik een opmerking door en kijk naar Anna die haar t-shirt omhoog trekt.

Lees verder »
Anna Sophie op de fiets
Stephanie van Witzenburg

De fiets

Ik herinner me ‘t nog heel goed. We zaten in een soort wederopbouw fase, ik denk dat het enkele dagen na het horen van de eerste diagnose is geweest. Ivo en ik maakten voorzichtig nieuwe verwachtingen. Niet eens bewust, dit proces ging vanzelf een speelde zich voornamelijk naast de couveuse af. Ik kangoeroe’de dan met

Lees verder »
Stephanie van Witzenburg

De diagnose

Enkele minuten voor het krijgen van een diagnose staat de wereld stil. Altijd. Zo’n moment is zenuwslopend. De uitslag is allesbepalend. En je hebt er geen enkele invloed op. Je bent totaal overgeleverd aan het moment van de uitslag. Nog een half uurtje en dan belt ze: de geneticus van het UMCG. Zouden ze een

Lees verder »
Levend verlies blog
Stephanie van Witzenburg

Verlies als winst

Een artikel in het AD over een overspannen vader van een gehandicapte dochter, brengen mijn gedachten en gevoel weer heel even terug naar februari vorig jaar. Niet eerder las ik een verhaal van een andere ouder, waarin het gevoel zo herkenbaar is voor ons. Vorig jaar was ik aan het vechten. Vechten voor een zo

Lees verder »
Stephanie van Witzenburg

Angst voor het onbekende

“Jullie moeten maar snel nog ééntje maken hoor. Een gezonde.” Dat is wat mijn oudste oma zei toen Anna Sophie enkele weken na de geboorte uit het ziekenhuis kwam. Met lede ogen keek ze toe hoe ik de pas gekolfde melk door de sonde aan Anna Sophie gaf. Eigenlijk helemaal geen hele gekke gedachte van

Lees verder »

Een moedig jaar

Geef me de rust
om te accepteren wat ik niet kan veranderen
moed, om te veranderen wat ik kan
en de wijsheid om het verschil hiertussen te zien

Lees verder »
Scroll naar top