Down in beeld
4 juni waren we te zien bij de uitzending Down in Beeld van Argos Medialogica van de VPRO. Ik werkte mee met Down in Beeld omdat ik het belangrijk vind om een diverser beeld van Downsyndroom te laten zien in o.a. de media.
Persoonlijke blog over ons leven met een dochter met een zeer ernstig meervoudige beperking.
4 juni waren we te zien bij de uitzending Down in Beeld van Argos Medialogica van de VPRO. Ik werkte mee met Down in Beeld omdat ik het belangrijk vind om een diverser beeld van Downsyndroom te laten zien in o.a. de media.
Vanwege een grotere rolstoel past Anna niet meer in onze huidige rolstoelbus. De gemeente stelt voorwaarden aan het vergoeden van de aanpassingen in de nieuwe bus. Om hieraan te voldoen hebben we ook jullie hulp nodig!
Bijna geen enkele invalidentoilet is voor Anna toegankelijk. Vandaag, op nationale poepdag, deel ik blog over een “shit” ervaring in een invalidentoilet. Ik vraag me af waarom er geen grote verschoontafels aanwezig zijn. Teken jij ook een petitie?
30 maart bezocht ik het congres “Over Grenzen” van ’s Heeren Loo over een nieuwe wereld van de gehandicaptenzorg. Ik schreef hierna een brief aan Anna.
Anna was uit logeren toen ik de column van VGN-directeur Theo van Uum las waarin hij schreef dat de intensieve gehandicaptenzorg dreigt vast te lopen door lange wachtlijsten, arbeidskrapte en flexwerkers. Toen ik de volgende dag een berichtje van het logeerhuis over Anna las, voelde ik ineens mijn grootste angst. Wat als je Anna’s wereld niet begrijpt?
‘Doei domme downie.’ Galmt het over het sportveld naast de school van Mees. ‘Ja daag domme mongool.’ Gilt het andere meisje terug. ‘Hé!!’ roep ik bozer dan de bedoeling. ‘Dat zeg je niet meiden!’ Van schrik slaat het meisje haar ogen neer. Een nieuwe column over inclusie. Inclusie begint bij kinderen. Daar ben ik van overtuigd.
Ik hoor het regelmatig: ‘Knap hoor hoe jullie het allemaal doen, ik zou zelf zo’n kindje niet aankunnen.’ Gevolgd door ‘fijn dat ze jou als moeder heeft.’ Maar hoe antwoord je hier nou op? En hoe weet je eigenlijk vooraf of je iets aankunt? Alsof je als ouders van een zorgintensief kind bepaalde skills nodig hebt. Hoe zit dat eigenlijk?
‘Zelfs een dier hoeft in Nederland minder lang pijn te lijden’. Het is eruit voordat ik er erg in heb. Ik hoor de assistente KNO ademhalen door de telefoon. Ik knijp mijn ogen stijf dicht. Fuck zei ik dit echt? Extreme uitspraken. Misschien uit wanhoop, uit frustratie? In de hoop het trage zorgproces te versnellen.
De beeldvorming van Downsyndroom in de media mag wat mij betreft veel diverser. Zelden of nooit zie je mensen met Downsyndroom zoals ik ze tegenkom op het Orthopedisch dagcentrum waar Anna verblijft. Een nieuwe column over Downsyndroom in de media lees je hier.
Spijt van mijn kind. Zo heet het nieuwe programma van Beau. Als je mij vraagt zit geen enkel kind op deze boodschap te wachten. Zacht uitgedrukt. En hoe zit het met ouders van kinderen met een beperking? Maak je zo’n beladen onderwerp bespreekbaar of juist niet. En wat als ik het vooraf had geweten. Was Anna er dan geweest?